شیوا جان

تا الان مدت آزادی ات در دوران سرکار آمدن دولت دهم بسیار کوتاه بوده است. اصلا چرا آزادت کردند؟ آنها که میدانستند تو همانی و همان مجرمی برایشان؟! شاید ساده اندیشانه به این امید بودند که این بار شیوایی خاموش به بیرون میفرستند که روح یاس و سرخوردگی را با خود بهمراه دارد. چه ساده بودند که فکر کردند دیگر مجرم نیستی!

شیوا جان

یادت هست که باهم زمزمه «من عاطفه ام» را شروع کردیم. حتما یادت هست چون همین دیروز بود. چون محال است فراموش کنیم آنچه را که باور داریم.

این بار خواستم شروع کنم زمزمه « من شیوا هستم» را که دیدم من هم شیوا هستم هم کوهیار هم سعید . دیدم من خیلی هستم. رشید هستم، عالیه هستم، بهمن هستم، ساسان ، مسعود، حسین، مزدک و ...

مجرمان معترضی هستیم که میگوییم هستیم، می فهمیم، میخواهیم که بمانیم و می مانیم.

اصلا همه ما همان مجرمانی هستیم که انسان بودن را باور داریم. مجرمانی که به آزاد بودن ایمان داریم .

مجرمانی که دغدغه مان حبس است و زجر برای همنوع . مجرمانی که این روزها مدام در حال دفاع ایم. اما اینروزها میگذرد.

چند روز پیش دوستی ازم خواست این عبارت را برایش ترجمه کنم :«شیوا از سرکوب برمی خیزد.» برایش ترجمه کردم درحالیکه در لحظه مفهوم تیتر را نگرفتم. اما چه تیتر خوبی برایت زده بود. تو همیشه بر می خیزی. اصلا مگر تا بحال هم نشسته ای؟ نه عزیزم. همه دغدغه زندگی ات ستاندن حقوق انسانها بوده است و هیچوقت خستگی ات را ندیده ایم. حداقل من از روزی که با تو آشنا شدم جز این ندیده ام.

شیوا جان

به تو ایمان دارم. به ایستادگی ات که تکیه گاهش همان باور انسانی ات است. نگران نباش دوست من! ما هستیم . آنچنان پشت بر پشت هم زده ایم که با این طوفان های وحشتبار لحظه ای از راه باز نمی مانیم.

شیوا جان

حال همه ما خوب است اما تو باور نکن

چشم امید بر پایان کابوس کبوتر؛ بر آزادی تان داریم ای همرهان